Перейти к содержимому

Оё сеҳру ҷоду вуҷуд дорад, ва агар ҳаст роҳи ботил карданаш кадом аст?

imageПурсиш: Суол ин аст, ки оё сеҳр ва ҷодугарӣ бар саломати инсон ва кору зиндагиаш таъсиргузор аст? Оё ин як хурофот аст ё хақиқат? Агар касе вуҷуди сеҳр ва ҷодугариро инкор кунад, кофир мешавад? Агар чунин чизе вуҷуд дорад, инсон дар муқобилаш бояд чӣ кунад?

Ва суоли дигар: бархе домуллоҳои мо ба баъзе чизҳое дуо мехонанд, масалан дар пӯсти оҳу дуо менависанд ва мегӯянд, ҳамроҳат дор, ҳеч чизе ба ту осеб намерасонад. Як нафаре чизи дигар нақл кард, намедонам то куҷо ҳақиқат дорад: шармгоҳи гургро дуо хонда ҳамроҳи худ нигоҳ медоштааст, то касе осеб нарасонад.

Ин мисолҳо бисёр хандадор ба назарам ҳастанд, вале мехоҳам ба ин мавзӯъ рушанӣ андозед, чун мардум аз роҳ мунҳариф мешаванд ва хурофот ончунон реша давондааст, ки ман гиребонамро дар баъзе ҳолат мегирам.

С.К.

* * *

Посух: Ба номи Худо, посухи пурсишҳои шуморо дар нукоти зерин хулоса мекунам:

1. Лозим аст дар оғоз ин ҳақиқатро ёдовар бишавам, ки бештари ин гуна боварҳо (навиштани дуо дар пӯсти оҳу ва ба ҳамроҳ доштани он, хондани дуо дар шармгоҳи гург ва ғайра аз ин қабил музахрафот), ки мутаассифона миёни мардум бисёр ривоҷ пайдо кардааст, на поя ва асоси ақлӣ доранд ва на асоси динӣ.

Албатта, намехоҳам асли воқеияти сеҳр ва ҷодуро инкор кунам. Зеро бахше аз сеҳр ва ҷоду воқеият дорад (ки дар зайл хоҳам гуфт), вале нуктаи муҳим ин аст, ки имрӯзҳо касоне, ки ба ин гуна корҳо машғуланд ва дӯкони дуонависӣ барои боз ё бастани бахти касе доир кардаанд, ҳадафашон аз ин корҳо, фақат иртизоқ ва пул кор кардан аст.

Дар рӯзгори мо мардуми ҷаҳон — аз ғарб то шарқ ва аз шимол то ҷануб — гирифтори мушкилот ва саргардониҳои зиёде шудаанд ва иллати мушкилоти худро дар дахолат доштани сеҳр ва ҷоду ва тилисм ва ё баста шудани бахти худ решаёбӣ мекунанд, бидуни он ки сеҳру ҷоду воқеан кучактарин дахолате дар корашон дошта бошад. Як нафар, ки барояш хостгор наояд, далелашро сеҳру ҷоду мепиндорад ва онгоҳ пеши як шайёд меравад ва ин шайёд ҳам масалан “дуо” менависад. Ва ё як нафар вақте дар кораш муваффақ нашавад, фикр мекунад иллаташ сеҳру ҷоду аст.

* * *

2. Нуктаи дуввум он ки сеҳр аз назари Қуръони Карим, ба ду бахш тақсим ме‏шавад:

а) Як қисми он ҳамон аст, ки мо ба унвони шӯъбада ва чашм‏бандӣ мешиносем. Дар Қуръони Карим онҷо, ки дар бораи соҳирони Фиръавн сухан ба миён меоварад, мефармояд:

فَإِذا حِبالُهُمْ وَعِصِیُّهُمْ یُخَیَّلُ إِلَیْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ أَنَّها تَسْعى

Ресмонҳо ва асоҳои онон (ҷодугарони замони Мӯсо (а)) бар асари сеҳрашон, чунон ба назар мерасид, ки гӯё ҳаракат мекунанд.” (Сураи Тоҳо, ояти 66) Яъне, онҳо чунон чирадаст буданд, ки коре мекарданд, ки дар назари мардум вонамуд мешуд, ки ҳаракат мекунанд, вале ҳақиқат надоштанд. Дар ояти дигар омадааст:

فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْیُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ

Ҳангоме ки (асоҳои худро) афканданд, мардумро чашмбандӣ карданд ва тарсонданд…” (Сураи Аъроф, ояти 116)

Аз ин ду оят равшан мешавад, ки ин навъ аз сеҳр ҳақиқате надорад ва наметавонад дар ашё таъсире бигузорад, балки ин чашмбандии соҳирон аст.

б) Аммо аз баъзе оятҳои Қуръони Карим истифода ме‏шавад, ки бархе аз анвоъи сеҳр ба ростӣ асар ме‏гузорад, мисли ин ояти карима:

وَاتَّبَعُوا مَا تَتْلُو الشَّيَاطِينُ عَلَىٰ مُلْكِ سُلَيْمَانَ ۖ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَانُ وَلَٰكِنَّ الشَّيَاطِينَ كَفَرُوا يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ ۚ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّىٰ يَقُولَا إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلَا تَكْفُرْ ۖ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ ۚ وَمَا هُم بِضَارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ

Ва (яҳуд) аз он чӣ шаётин дар асри Сулаймон бар мардум мехонданд, пайравӣ карданд. Сулаймон ҳаргиз (даст ба сеҳр наёлуд ва) кофир нашуд, вале шаётин куфр варзиданд ва ба мардум сеҳр омӯхтанд. Ва (низ яҳуд) аз он чӣ бар ду фариштаи Бобил Ҳорут ва Морут нозил шуд, пайравӣ карданд. (Он ду фаришта роҳи сеҳр карданро барои ошноӣ бо тарзи ботил сохтани сеҳр ба мардум ёд медоданд) ва ба ҳеч кас чизе ёд намедоданд, магар ин ки аз пеш ба ӯ мегуфтанд: мо василаи озмоишем, кофир нашав (ва аз ин таълимот суистифода накун). Вале онҳо аз он ду фаришта матолиберо меомӯхтанд, ки битавонанд ба василаи он, миёни мард ва ҳамсараш ҷудоӣ биафкананд. Вале ҳеч гоҳ наметавонанд бидуни иҷозаи Худованд ба инсоне зиён бирасонанд…” (Сураи Бақара, ояти 102)

Чунон ки аз ин оят равшан аст, ин навъ аз сеҳр бале таъсир дорад. Аммо нуктаи муҳим он аст, ки оят мефармояд, ҳатто ин навъ аз сеҳр низ бидуни иҷозаи Худованд таъсиргузор намебошад. Ва ҳамин навъ аз сеҳр аст, ки ёд гирифтан ва ба кор бурдани он барои ҷудоӣ афкандан миёни зану шавҳар ё корҳое дигар, аз назари ислом ҳаром ва аз гуноҳони кабира дониста шудааст.

Аз ин рӯст, ки фуқаҳои исломӣ ба иттифоқ гуфтаанд, ки ёд гирифтан ва ба кор бурдани сеҳр ва ҷодугарӣ ҳаром аст ва касе, ки бо сеҳр машғул мешавад, кофир хоҳад шуд. Бале, агар ботил кардани як сеҳр роҳаш фақат аз тариқи сеҳр муяссар бошад, дар ин сурат ёд гирифтани он (фақат барои ботил намудани сеҳр) эроде надорад.

* * *

3. Ва аммо роҳҳои ботил кардани сеҳр:

Пеш аз баёни роҳҳои шаръии ботил кардани сеҳр, лозим аст ин нуктаро ёдовар бишавам, ки хеле вақтҳо мо асири хиёлот ва авҳоми худ мешавем ва гумон мекунем, ки касе моро сеҳру ҷоду кардааст, дар ҳоле ки воқеият чунин нест. Аксари касоне, ки гумон мекунанд сеҳр шудаанд, агар шумо дуруст ба эшон таваҷҷӯҳ кунед, мебинед одамони бисёр содда ва зудбовар ҳастанд. Вақте касе ба онҳо бигӯяд ту сеҳр шудаӣ, зуд боварашон мешавад ва ба худашон ин боварро талқин мекунанд, ки ман сеҳр шудаам! Ва аҳёнан, ҳамин талқинҳо боис мегардад, дар руҳу равонашон ихтилол эҷод шавад. Он вақт ҳам, ки пеши як “мулло” мераванд ва ӯ ҳам барояшон дуо мехонад, агар ҳам дуруст шуданд, ин дуруст шуданашон низ бар асари талқин аст. Яъне ба худашон талқин мекунанд, ки ҳоло таъсири сеҳр дигар аз байн рафта ва ё ҷинн масалан аз баданашон хориҷ шуда! Дар воқеъ, “мулло” дар ин миён, дуруст нақши як равонпизишкро ифо кардааст.

Бинобар ин, инсон барои хиёлотӣ нашудан ва содда набудан ва зудбовар набудан, бояд бештар бо воқеиятҳо зиндагӣ кунад, бисёр мутолеа кунад, дар ҳамаи чизҳо ақлонӣ фикр кунад, на бо эҳсос.

Хуб, ба ҳар сурат, ҳоло агар як нафар воқеан сеҳр шуда бошад ва касе ӯро сеҳр карда бошад, дар манобеи исломӣ роҳҳое барои ботил кардани сеҳр ва ё куллан роҳҳое, ки пеши таъсири сеҳрро мегирад, тавсия шудааст, ки ба порае аз онҳо ишора мекунам:

1. Ҳар рӯз садақа бидиҳад ва “Оятулкурсӣ” ва сураҳои “Нос” (Қул аъузу бираббин-нос…) ва “Фалақ” (Қул аъузу бираббил-фалақ…)-ро бихонад;

2. Ҳар рӯз ин оятҳои шарифаро бихонад:

وَإِن يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ. وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ

* * *

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ ۗ أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ ۗ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ

* * *

ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْيَةً ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ. وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا ۚ إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِينَ

3. Ин ҷумалотро рӯи коғазе бинависад ва дар порчае бипечад ва ҳамроҳи худ дошта бошад:

بسم الله وبالله، بسم الله وما شاء الله، بسم الله ولا حول ولا قوّه إلاّ بالله. قال موسي ما جئتم به السحر إنّ الله سيبطله إنّ الله لا يصلح عمل المفسدين فوقع الحقّ وبطل ما كانوا يعملون فغلبوا هنالك وانقلبوا صاغرين

* * *

قالَ لَهُمْ مُوسى‏ أَلْقُوا ما أَنْتُمْ مُلْقُونَ فَلَمَّا أَلْقَوْا قالَ مُوسى‏ ما جِئْتُمْ بِهِ السِّحْرُ إِنَّ اللَّهَ سَيُبْطِلُهُ إِنَّ اللَّهَ لا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِينَ. وَيُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ. وَقَدِمْنا إِلى‏ ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً. بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ. وَأَلْقِ ما فِي يَمِينِكَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا كَيْدُ ساحِرٍ وَلا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ أَتى.‏ فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّداً قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ هارُونَ وَمُوسى‏ 

Ва аммо аз ҳама муҳим он аст, ки дар хондани намозҳои панҷгонааш сустӣ накунад, ҳамеша бо вузӯ бошад, ҳар рӯз ақаллан чанд сафҳа аз Қуръон бихонад. Зеро касе ки бо Қуръон маънус аст, аз таъсири сеҳру ҷоду дар амон аст иншоаллоҳ.

Саломат бошед

Сайидюнуси Истаравшанӣ

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d такие блоггеры, как: