Дарси ибрат аз таърих

(Пиромуни вежагиҳои таърихи иҷтимоъии асрҳои 18-19 миллати тоҷик)

Ба қалами Устод Луқмон Бойматов

Таърихи иҷтимоъии асрҳои 18-19 –и миллати тоҷикро метавон ин гуна хулоса кард:

Иқтисоди сиёҳ, иҷтимоъи ноором, адаб ва ҳунари рокид ва дар як калом ақабмондагии маҳз аст ва албатта фоҷиа дар ҷомеъа аз ғафлати мардум оғоз мешавад ва шиддати он баста аст ба ноогоҳии эшон аз таҷрубаи рӯзгор ва таърихи аҷдоди хеш.

… Миллати тоҷик бадбахт буд, худро пок аз ёд бурда буд ва дар ин муддат бадбахтар аз он ки буд, шуд. Сарнавишти худ ва аҷдодашро ба ёд намеовард ва аз таърих огоҳӣ надошт. Гуфтаанд, ки “Ҳар кас обид аст ва маъбадаи ҳар касе “зикри одам” будани ӯст”. Аммо ҳар кас қабл аз он ки одами обид шавад, одами огоҳ бояд бошад. Огоҳӣ ва озодӣ — бистари аслии пешрафт аст. Таърих ва донистани он барои огоҳии инсон шарти асосиву зарурист.

Рӯй овардан ба таърихи гузашта ба хотири илтиём бахшидани захмҳои рӯзгор нақш дорад. Ин амал аз беҳтарин василаҳои шифо бахшидани маразхои иҷтимоъ аст… ва таърих метавонад ҷомеъаи бемори моро дармон бахшад… Ашхосе, ки дар ин боб шубҳа доранд аз зумраи бехабаронанд!

(Манбаъ: Мақолаи Л. Бойматов. Сарнавишти Мовароуннаҳр. Дарсҳо ва ибратҳо. // Кайҳони фарҳангӣ, 1381/ Озармоҳ, № 194, С. 50-54)

Реклама


Рубрики:Нақду назар, Торих

Метки: ,

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: