Перейти к содержимому

Нигоҳе ба ҷойгоҳи зан дар гуфтору рафтори ҳазрати Муҳаммад (с) – 2

Бахши дуввум

7) Биҳишт зери пойи модарон:

Ибни Моҷа дар ҳадисе саҳеҳ аз Муовия ибни Ҷоҳима ривоят кардааст, ки гӯяд:

أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّى كُنْتُ أَرَدْتُ الْجِهَادَ مَعَكَ أَبْتَغِى بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ وَالدَّارَ الآخِرَةَ. قَالَ: وَيْحَكَ أَحَيَّةٌ أُمُّكَ. قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ: ارْجِعْ فَبَرَّهَا. ثُمَّ أَتَيْتُهُ مِنَ الْجَانِبِ الآخَرِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّى كُنْتُ أَرَدْتُ الْجِهَادَ مَعَكَ أَبْتَغِى بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ وَالدَّارَ الآخِرَةَ. قَالَ: وَيْحَكَ أَحَيَّةٌ أُمُّكَ. قُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ: فَارْجِعْ إِلَيْهَا فَبَرَّهَا. ثُمَّ أَتَيْتُهُ مِنْ أَمَامِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّى كُنْتُ أَرَدْتُ الْجِهَادَ مَعَكَ أَبْتَغِى بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ وَالدَّارَ الآخِرَةَ. قَالَ: وَيْحَكَ أَحَيَّةٌ أُمُّكَ. قُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ: وَيْحَكَ الْزَمْ رِجْلَهَا فَثَمَّ الْجَنَّةُ

Хидмати Паёмбар (с) расидам ва гуфтам: эй Расули Худо! Мехостам бо шумо дар роҳи Худо ва зиндагии охират ҷиҳод кунам. Фармуд: оё модарат зинда аст? Гуфтам: бале. Фармуд: баргард ва ба ӯ некӣ кун. Сипас аз тарафи дигар омадам ва гуфтам: эй Расули Худо! Мехостам бо шумо дар роҳи Худо ва барои зиндагии охират дар ҷиҳод ширкат кунам. Фармуд: оё модарат зинда аст? Гуфтам: бале. Фармуд: баргард ва ба ӯ некӣ кун. Он гоҳ аз рӯ ба рӯи он ҳазрат (с) омадам ва гуфтам: эй Расули Худо! Мехостам бо шумо дар роҳи Худо ва зиндагии охират ҷиҳод кунам. Фармуд: оё модарат зинда аст? Гуфтам: бале. Фармуд: ба поҳои модарат бичасп (яъне мулозими ӯ бош), ки биҳишт ҳамон ҷост.” (Сунани Ибни Моҷа, 8/406, Ашшомила)

8) Некӣ ба духтару хоҳар, сабаби рафтан ба биҳишт:

Муслим аз Анас ибни Молик ривоят кардааст, ки гӯяд: Расули Худо (с) фармуд:

مَنْ عَالَ جَارِيَتَيْنِ حَتَّى تَبْلُغَا جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَنَا وَهُوَ. وَضَمَّ أَصَابِعَهُ

Ҳар кас ду духтар (ё ду хоҳари худ)-ро тарбият карда ва бузургашон намояд, то ба синни булуғ бирасанд, рӯзи қиёмат бо ман (яъне ҳамроҳи ман) хоҳад омад.” (Саҳеҳи Муслим, 8/38, Ашшомила)

Ибни Ҳаббон низ дар “Саҳеҳ”-и худ аз Анас ибни Молик овардааст, ки гуфт: Расули Худо (с) фармуд:

مَنْ عَالَ ابْنَتَيْنِ أَوْ أُخْتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا حَتَّى يَبِنَّ، أَوْ يَمُوتَ عَنْهُنَّ، كُنْتُ أَنَا وَهُوَ فِي الْجَنَّةِ كَهَاتَيْنِ وَأَشَارَ بِأُصْبَعِهِ الْوُسْطَى وَالَّتِي تَلِيهَا

Ҳар кас ду духтар ё ду хоҳари худ ва ё се духтар ё се хоҳари хешро тарбият ва бузургашон намояд, то аз ӯ ҷудо шаванд (масалан ба шавҳар бароянд) ё ӯ бимирад, ман (паёмбар) ва ӯ ҳар ду дар канори ҳам дар биҳишт хоҳем буд, мисли ин ду ангушт, ва ишора фармуданд ба ду ангушти худ.” (Сунани Ибни Ҳаббон, 2/181, Ашшомила)

9) Манъ аз хушунат алайҳи занон:

Абдурраззоқ дар “Мусаннаф”-и худ ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) фармуд:

أَمَا يَسْتَحْيِي أَحَدُكُمْ أَنْ يَضْرِبَ امْرَأَتَهُ كَمَا يَضْرِبُ الْعَبْدَ، يَضْرِبُهَا أَوَّلَ النَّهَارِ، ثُمَّ يُضَاجِعُهَا آخِرَهُ، أَمَا يَسْتَحْيِي

Оё хиҷолат намекашад яке аз шумо аз ин ки ҳамсарашро мисли барда мезанад?! Аввали рӯз бизанад, сипас охири он (аввали шаб) бо ӯ ҳамхоба шавад?! Хиҷолат намекашад?!” (Мусаннафи Абдурраззоқ, 9/442, Ашшомила)

Имом Аҳмад ибни Ҳанбал низ ба ҳамин мазмун аз Абдуллоҳ ибни Замъа ривоят кардааст, ки гӯяд:

سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَذْكُرُ النِّسَاءَ فَوَعَظَ فِيهِنَّ وَقَالَ عَلَامَ يَضْرِبُ أَحَدُكُمْ امْرَأَتَهُ وَلَعَلَّهُ أَنْ يُضَاجِعَهَا مِنْ آخِرِ النَّهَارِ أَوْ آخِرِ اللَّيْلِ

Аз ҳазрати Паёмбар (с) шунидам – дар ҳоле, ки дар бораи бонувон сухан мегуфт ва риояти ҳоли онҳоро суфориш менамуд – фармуд: “Бар кадом асос яке аз шумо ҳамсари худро мезанад?! Шояд охири рӯз ва ё охири шаб бо ӯ ҳамхоба шавад.” (Муснади Аҳмад, 32/450, Ашшомила)

Имом Бухорӣ низ ба ҳамин мазмун дар “Саҳеҳ”-и худ (16/360, Ашшомила) бо андаке ихтилоф дар лафз ҳадисе овардааст.

Муслим аз ҳазрати Оиша (р) ривоят кардааст, ки гӯяд:

مَا ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا قَطُّ بِيَدِهِ وَلاَ امْرَأَةً وَلاَ خَادِمًا إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدَ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا نِيلَ مِنْهُ شَىْءٌ قَطُّ فَيَنْتَقِمَ مِنْ صَاحِبِهِ إِلاَّ أَنْ يُنْتَهَكَ شَىْءٌ مِنْ مَحَارِمِ اللَّهِ فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ

Расули Худо (с) ҳаргиз ба даст назада; на бонуеро зада ва на ходимеро, ва задани ӯ фақат дар роҳи Худо буд (масалан дар майдони набард). Ва вақте ба ӯ носазо мегуфтанд, чунин набуд, ки дар садади интиқом гирифтан аз носазогӯ баромада бошад. Бале, агар ҳурмати Худо шикаста мешуд, ӯ фақат ба хотири Худо, дар садади интиқом бармеомад.” (Саҳеҳи Муслим, 7/80, Ашшомила)

* * *

Поёни мақола

* * *

Бахши аввал

* * *

Сайидюнуси Истаравшанӣ

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d такие блоггеры, как: