Перейти к содержимому

Зоти Худо ва тамоюзи сифоти ӯ дар фалсафаи Эспинузо (Спиноза)

Чакидаи мақола

Борух Эспинузо (Baruch Spinoza= Бенедикт Спиноза, 1632-1677), файласуфи машҳури ҳуландӣ, Худоро танҳо ҷавҳаре медонад, ки ҳама чиз таҷаллии ӯст. Аз назари ӯ, Худо ба воситаи сифоташ — ки номутаноҳӣ ва бо зоти ӯ муттаҳиданд — дар оламҳои номутаноҳӣ таҷаллӣ мекунад ва албатта дар ин олам бо ду сифат: фикр ва буъд таҷаллӣ кардааст.

Тасаввури Эспинузо аз Худо чандон шаффоф нест ва шореҳони фалсафаи ӯро ба чолиш андохтааст; чунонки порае ӯро дуист, порае мулҳид ва порае ҳамахудоангор донистаанд.

Дар хусуси нисбат миёни зот ва сифоти Худо, ду назарияи муҳим вуҷуд дорад: яке «назарияи маҷмӯа», ки бар тибқи он, зоти Худованд маҷмӯае аз сифоти мутамойиз аст, ва дигаре «назарияи куллият», ки бар асоси он, зоти Худованд айни куллияти сифоти ғайримунфасил хоҳад буд.

Дар ин мақола, тафосири мутафовит дар боби тасаввури Эспинузо аз Худо ва тамоюз миёни зот ва сифоти ӯ, баррасӣ шудааст.

Нависандагон: Абдурразоқи Ҳисомифар, донишёри гурӯҳи фалсафаи Донишгоҳи байналмилалии Имом Хумайнӣ; Сайидмасъуди Сайф: устодёри гурӯҳи фалсафаи Донишгоҳи байналмилалии Имом Хумайнӣ

Манбаъ: Фаслномаи «Фалсафаи дин», давраи 13, шумораи 1

Барои мушоҳидаи мақола, рӯи фойли муқобил клик кунед:

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d такие блоггеры, как: