Наҳҷул-балоға

7 панд аз бузургони дин

(1)

کَمالُ الأَدَبِ وَالمُروءةِ سَبعُ خِصالٍ: العَقلُ، وَالحِلمُ، وَالصَّبرُ، وَالرِّفقُ، وَالصَّمتُ، وحُسنُ الخُلُقِ، وَالمُداراةُ

Камоли адаб ва мурувват (мардонагӣ) дар ҳафт чиз аст:

— хирадмандӣ;

— бурдборӣ;

— шикебоӣ;

— мулойимат;

— хомӯшӣ;

— некхӯӣ;

— ва мудоро.”

(Имом Содиқ Ҷаъфар ибни Муҳаммад, Маъдинул-ҷавоҳир, с.59)

* * *

(2)

فإنّ المرأة ریحانة ولیست بقهرمانة، فدارها علی کل حال وأحسن الصحبة لها لیصفو عیشک

Ҳамоно зан райҳона (гуле хушбӯ) аст, на касе, ки дорои бозуе қавӣ бошад; ба ҳамин далел, дар ҳама ҳол бо ӯ мудоро намо ва бо ӯ ба некӯ мусоҳибат ва ҳамнишинӣ кун, то зиндагиат босафо бошад.”

(Имом Алӣ ибни Абӯтолиб, Макоримул-ахлоқ, с.218)

* * *

(3)

لَیْسَتِ الرَّوِیَّهُ کَالْمُعَایَنَهِ مَعَ الْإِبْصَارِ فَقَدْ تَکْذِبُ الْعُیُونُ أَهْلَهَا وَلَا یَغُشُّ الْعَقْلُ مَنِ اسْتَنْصَحَهُ

Андешидан ҳамонанди дидани ба чашм нест. Чи басо чашм дар дидан хато кунад, ва ҳол он ки ақл ба касе, ки аз он насиҳат хоҳад, хиёнат намекунад.”

(Имом Алӣ ибни Абӯтолиб, Наҳҷул-балоға, ҳикмати 281)

Роқими ин сатрҳо гӯяд: ин гуфтор назири ин фармудаи Худованди Мутаъол аст, ки:

فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِن تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ

“Ҳамоно чашмҳо кӯр нест, вале дилҳое, ки дар сина‏ҳост кӯр аст”. (Сураи Ҳаҷ, ояти 46) Яъне кӯрӣ кӯрии чашмҳо нест, балки кӯрии дилҳост. Ва ҳамчунин манзур аз ин гуфтор он аст, ки дарку биниши воқеӣ, бо чашмҳо нест, балки бо ақлҳост.

Ҳукамо бар ин ақидаанд, ки умури яқинӣ маъқулот аст, на маҳсусот, ва мегӯянд, ҳукми ҳисс дар маърази иштибоҳ аст ва чи басо ки ба сабаби иштибоҳи ҳисс гирифтори ақидаи ботил мешавем, ончунонки бузургро кучак ва кучакро бузург ва мутаҳаррикро сокин ва сокинро мутаҳаррик мепиндорем, ва ҳол он ки ақли солим чунин нест. (С.И.)

* * *

(4)

بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الْمَوْعِظَةِ حِجَابٌ مِنَ الْغِرَّةِ

Миёни шумо ва панд пардае аз ғафлат ва ғурур аст.”

(Имом Алӣ ибни Абӯтолиб, Наҳҷул-балоға, ҳикмати 282)

Мехоҳад бигӯяд, дунё бо шаҳватҳо ва лаззатҳои он, пардае миёни банда ва пандпазирӣ эҷод мекунад, ки одамӣ ба дунё ва вазъи мавҷуди худ мағрур мешавад ва гумон мекунад он чи дар он аст давом меёбад, ҳар гоҳ марг ва нобудӣ ба зеҳни ӯ хутур кунад, худро ба раҳмати Худованди Мутаъол ваъда медиҳад. Зеро умедвор будан ба раҳмату мағфирати Худованд бо анҷом додани маъсият, бидуни тардид, ғурур аст. Дурандеши воқеӣ касе аст, ки барои баъд аз марг амал кунад ва худро ба орзуҳои беҳақиқат умедвор насозад. (С.И.)

* * *

(5)

النَّاسُ أَعْدَاءُ مَا جَهِلُوا

Мардум душмани чизҳое ҳастанд, ки намедонанд.”

(Имом Алӣ ибни Абӯтолиб, Наҳҷул-балоға, ҳикмати 172)

* * *

(6)

مَنِ اسْتَقْبَلَ وُجُوهَ الْآرَاءِ عَرَفَ مَوَاقِعَ الْخَطَإِ

Он кас, ки аз афкору орои гуногун истиқбол кунад, дар ӯ ин қудрат пайдо мешавад, ки битавонад саҳеҳро аз хато бишносад.”

(Имом Алӣ ибни Абӯтолиб, Наҳҷул-балоға, ҳикмати 173)

* * *

(7)

إِذَا هِبْتَ أَمْراً فَقَعْ فِيهِ فَإِنَّ شِدَّةَ تَوَقِّيهِ أَعْظَمُ مِمَّا تَخَافُ مِنْهُ

«Ҳангоме, ки аз чизе метарсӣ, худро дар он биафкан; зеро гоҳе тарсидан аз чизе, аз худи он сахттар аст.”

(Имом Алӣ ибни Абӯтолиб, Наҳҷул-балоға, ҳикмати 175)

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.