Рубрика: Ахлоқи зишт

Чанд ҳикмат аз Имом Абӯҳомиди Ғаззолӣ (р)

1. «Илми бе амал девонагӣ аст ва амали бе илм шуданӣ нест. Илме, ки туро аз гуноҳон бознадорад ва ба итоати маъбуд водор накунад, фардои қиёмат туро аз оташи дӯзах бознахоҳад дошт. Агар имрӯз ба донишат амал накунӣ ва дар садади ҷуброни рӯзҳои гузашта барнаёӣ, рӯзи қиёмат аз […]

Бастани забони айбҷӯёну ёвасароён имконпазир нест

Медонем, ки Луқмони Ҳаким писаре дошт ва ҳамвора ӯро панду андарз медод ва ӯро ба ростӣ ва дурустӣ ва пайравӣ аз ҳақ фаро мехонд. Аз раҳнамудҳои Луқмон ба фарзандаш яке ин буд, ки дар кирдору рафтораш танҳо дар пайи хушнудии Худо ва ризои виҷдони хеш бошад ва аз […]

Ҳикоятҳо ва ҳидоятҳо

Номаи Назаралии Толиқонӣ ба Худо Ин моҷаро моҷароест воқеӣ. Ҷавоне ба номи Назаралии Толиқонӣ дар замони Носируддиншоҳи Қочор дар мадрасаи Марвии Теҳрон дарс мехонда. Ӯ бисёр фақир буда ба ҳадде, ки шабҳо давру бари ҳуҷраи талабаҳо мегашта ва аз боқимондаи ғизоҳои онҳо чизе барои хӯрдан пайдо мекарда ва […]

Бадгумонӣ ва таҷассус

Саъдӣ дар Гулистон овардааст: “Мардумонро айби ниҳонӣ пайдо макун, ки мар эшонро расво кунию худро беэътимод.” Яъне, айби дигаронро ҷустуҷӯ карда фош макун, ки ҳам онҳоро расво мекунӣ ва ҳам худатро беэътимод. Зеро касе, ки ин шеваро дошта бошад, ҳеч кас ба ӯ эътимод намекунад ва аз ҳамнишинӣ […]