Ҷумлаҳои ҳикматомез

«Лутфан, зулмро одилона тақсим бикунед!»

Камол Қурбон Куҷое хонда будам, ки соли ҳазору ҳаштсаду наваду чанд дар яке аз штатҳои ИМА ду худрав ба ҳам бархӯрданд, дар ҳоле ки он замон дар он штат, ба ҷуз он ду, автомобили дигаре вуҷуд надошт. Ҳоли имрӯзи миллати… Read More ›

Подшоҳе, к-ӯ раво дорад ситам бар зердаст

(Ҳикояте аз Гулистони Саъдӣ) Яке аз мулуки Аҷамро ҳикоят кунанд, ки дасти татовул (дастдарозӣ) ба моли раият дароз карда буд ва ҷавру азият карда, то ба ҷое, ки халқ аз макоиди (макрҳои) феълаш ба ҷаҳон бирафтанд ва аз курбати (мусибати)… Read More ›

Мо инҷо мондагорем…

Низор Қаббонӣ, шоири номдори араб, дар ситоиши муқовимати Фаластин ва маҳрумиятҳои мардуми дардманди он диёри муқаддас шеърҳои дурахшоне сурудааст. “Симфунии панҷуми ҷануб” ва “Кӯдакони санг” аз машҳуртарин ашъори ӯст. Дар зайл як намуна аз ашъори ӯ оварда мешавад. Ин шеъри… Read More ›

Хушомадгӯӣ

Маҳмудхон Бурҳонов Ҳамеша дар ҳар давру замон як идда аз мардум будаанд, ки шуғлашон хушомадгӯӣ будааст; хушомадгӯӣ ба даргоҳи қудрат. Фарқе намекунад чӣ касе сари қудрат бошад, шахси одил ё золим, худӣ ё бегона, диндор ё бедин… аслан муҳим нест…. Read More ›

Се ҳикояти дарсомӯз

“Ҷавоби аблаҳон хомӯшист” Нақл аст, ки Шайхурраис Абӯалӣ ибни Сино вақте аз сафараш ба ҷойе расид, аспро бар дарахте баст ва коҳ пеши ӯ рехт ва суфра пеши худ ниҳод, то чизе бихӯрад. Рустоӣ савор бар улоғ он ҷо расид,… Read More ›

Суханони бузургон дар бораи Модар

«Биҳишт зери пойи модарон аст.» (Паёмбари Акрам (с)) * * * «Ҳар фарзанди некӯкоре, ки аз рӯйи шафқат ба падару модар бингарад, барои ҳар нигоҳе савоби як ҳаҷҷи мақбул ба ӯ диҳанд.» (Паёмбари Акрам (с)) * * * «Модар, бо… Read More ›

Чанд гуфтор аз Арасту

«Ишқ инсонро аз дидани айбҳо манъ мекунад.» (Сухане воқеан баҷост, мехоҳад бигӯяд, вақте ту ба чизе алоқаи зиёде дорӣ, ҳамин алоқаи ту, монеъ мешавад аз дидани айбҳо ва костиҳои фард ва ё он чизе, ки ту ба он алоқаманд ҳастӣ…. Read More ›

Фалсафа имрӯз дигар маҳбуб нест

Гуфторе аз Вил Дурон (Вилям Дюран) дар дебочаи китоби “Лаззоти фалсафа” * * * Чаро ин рӯзҳо фалсафа дигар маҳбуб нест? Чаро фарзандони ӯ, яъне улум, дороии ӯро миёни худ тақсим кардаанд ва худи ӯро бо носипосию хушунате ҷонфарсотар аз… Read More ›

Суханон ва ҳикоятҳои кӯтоҳи ахлоқӣ ва тарбиятӣ

Ғафлат Ба орифе гуфтанд: эй шайх! Дилҳои мо хуфтааст, ки сухани ту дар он асар намекунад, чӣ кунем? Гуфт: кош хуфта будӣ, ки ҳар гоҳ хуфтаро биҷунбонӣ, бедор мешавад; ҳол он ки дилҳои шумо мурдааст, ки ҳарчанд биҷунбонӣ, бедор намешавад…. Read More ›

Чӣ гуна метавон дунёро тағйир дод?

Ҳар ҷо, ки панду андарзу насиҳат матраҳ аст, талошҳо ғолибан барои эҷоди тағйир дар дигарон анҷом мешавад. Ҳама мехоҳанд, дигарон тағйир кунанд. Шавҳар барои тағйири фикру амали ҳамсараш талош мекунад ва зан низ барои мутаҳаввил сохтани шавҳари худ талош мекунад… Read More ›

Ҳикоятҳои кӯтоҳи ахлоқӣ

Муроқиби сухани мардум будан Яке аз уламоро пурсиданд, ки яке бо моҳрӯйе дар хилват нишаста ва дарҳо баста ва нафс толиб ва шаҳват ғолиб, ҳеч бошад, ки ба қуввати парҳезкорӣ аз ӯ ба саломат бимонад? Гуфт: агар аз маҳрӯён ба… Read More ›

Бимон, то коре кунӣ, коре накун (то) бимонӣ…

Ҷумалоти ҳикматомез аз дуктур Алии Шариатӣ 1. Худо дӯстдори ошност; орифи ошиқ мехоҳад, на муштарии биҳишт… 2. Инсон, ба мизони бархӯрдориҳое, ки дар зиндагӣ дорад, инсон нест, балки дуруст ба андозаи ниёзҳое, ки дар хеш эҳсос мекунад инсон аст… 3…. Read More ›

Муҳаммад (с) аз нигоҳи дигарон (2)

Бахши дуввум Фароҳамоваранда: Маҳмудхон Бурҳонов Хуштар он бошад, ки сирри дилбарон, Гуфта ояд дар ҳадиси дигарон. Ҳумои саодат Ҷорҷ Бернард Шоу (George Bernard Shaw, 1856–1905), драманависи ирландӣ, ки аз машҳуртарин чеҳраҳои адабиёти муосир ва ҳамтои Шекспир дар намоишноманависӣ ва устоди… Read More ›

Муҳаммад (с) аз нигоҳи дигарон (1)

Бахши аввал Фароҳамоваранда: Маҳмудхон Бурҳонов Хуштар он бошад, ки сирри дилбарон, Гуфта ояд дар ҳадиси дигарон. Шахсияти Паёмбари Худо ҳазрати Муҳаммади Мустафо (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳӣ ва саллам) дар назди аҳли хирад бениёз аз ҳар гуна таърифу тамҷид аст. Зеро… Read More ›

Чанд гуфтор аз Ибни Сино

Абӯалӣ ибни Сино (980 — 1037), донишманд, файласуф ва пизишки маъруфи Эронзамин аст. Аз ӯ гуфторҳо ва суханоне пурҳикмат ва нағз нақл шуда, ки порае аз онҳоро мурур мекунем: 1. “Шарри биззот (зотӣ) ҳамон адам аст, аммо на ҳар адаме,… Read More ›

Посухи шабаҳ

(Гузидаҳое чанд аз китоби «Фиребхӯрдагонем»-и Устод Луқмон Бойматов) Меъморони бахт Аҷаб! Боз ҳам фарзандонро бо ояндаи хубу дурахшон фиребашон медиҳем. Ин усули ҷадиде нест, балки кӯҳна аст, мисли таърих ин ҳам роҳи падарон аст, ки онро тардшуда медонем, вале боз… Read More ›

Марг дар сояи иззат аз зиндагии бо зиллат беҳтар бувад

(Ҷумалоте аз китоби «Озодии гумшуда»-и Луқмон Бойматов) * * * Илмро бояд таълим дод, ки вагарна ҷоҳил қотили оқил мешавад. * * * Ҳеч замоне дар дунё илму маърифат ба андозаи имрӯз асиру бандаи қудрат набудааст. * * * Равшанфикрон… Read More ›

Меҳри меҳан

(Гузидаҳое аз суханони ҳикматомези устод Луқмон Бойматов дар бораи меҳан ва меҳандӯстӣ) Дар сарзамине, ки фазлу дониш хор мешавад, аҳмақон фармонравоӣ мекунанд. Дар диёре, ки фозилонаш зори нонанд, аблаҳон тоҷирони навомиси миллат мешаванд. Дар давлате, ки равшанфикронаш сокитанд, мардумонаш санги… Read More ›

Тариқи ишқ

(Гузидаҳое аз аз маҷмӯъаи «Фурӯғи ишқ»-и Устод Луқмон Бойматов) Занҷири поҳои зиндагӣ Яке мегуфт: Зиёд дидаем, ки ростиро бар фиреб коргар набуд ва фиребро завол нест. Дигаре мегуфт: Бо ҳар фиреб, фиреби дигаре аст. Ҳар дуро шунидаму худ ба худ… Read More ›