Метка: Наҳҷул-балоға

7 панд аз бузургони дин

(1) کَمالُ الأَدَبِ وَالمُروءةِ سَبعُ خِصالٍ: العَقلُ، وَالحِلمُ، وَالصَّبرُ، وَالرِّفقُ، وَالصَّمتُ، وحُسنُ الخُلُقِ، وَالمُداراةُ “Камоли адаб ва мурувват (мардонагӣ) дар ҳафт чиз аст: — хирадмандӣ; — бурдборӣ; — шикебоӣ; — мулойимат; — хомӯшӣ; — некхӯӣ; — ва мудоро.” (Имом Содиқ Ҷаъфар ибни Муҳаммад, Маъдинул-ҷавоҳир, с.59) * * * […]

Чанд ҳикмат аз Алӣ

(1) أفضل الزّهد إخفاء الزّهد “Бартарин зуҳд пинҳон доштани зуҳд аст.” (2) كن سمحا ولا تكن مبذّرا، وكن مقدّرا ولا تكن مُقَتِّراً “Бахшанда бош, аммо зиёдаравӣ ва исроф макун! Дар зиндагӣ ҳисобгар бош, аммо сахтгир мабош!” (3) أشرف الغِنَى ترك المُنَى “Беҳтарин бениёзӣ тарки орзуҳост.” (4) مَن أسْرَعَ […]

Неъматҳое, ки ба қадраш намерасем

(Чанд ҳикмат аз ҳазрати Алӣ (а)) شَیئانِ لایعرِفُ فَضلَهُما إلاّ مَن فَقَدَهُما: الشَّبابُ وَالعافِیةُ “Ду чиз аст, ки қадру қиматашро намешиносад магар касе, ки он дуро аз даст дода бошад: яке ҷавонӣ, ва дигаре тандурустӣ.” الشَّبابُ لا يَعرِفُ قَدرَهُ إلاَّ الشُّيوخُ، وَالعافِيَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ أهلُ البَلاءِ، […]

Дунё, дар каломи Имом Алӣ

Имом Алӣ (а) дар хутбаи 63 Наҳҷул-балоға мефармоянд: أَلاَ إِنَّ الدُّنْیَا دَارٌ لاَیُسْلَمُ مِنْهَا إِلاَّ فِیهَا، وَلاَیُنْجَى بِشَىْءٍ کَانَ لَهَا، ابْتُلِىَ النَّاسُ بِهَا فِتْنَةً، فَمَا أَخَذُوهُ مِنْهَا لَهَا أُخْرِجُوا مِنْهُ وَحُوسِبُوا عَلَیْهِ، وَمَا أَخَذُوهُ مِنْهَا لِغَیْرِهَا قَدِمُوا عَلَیْهِ وَأَقَامُوا فِیهِ، فَإِنَّهَا عِنْدَ ذَوِی الْعُقُولِ کَفَیْءِ الظِّلِّ، بَیْنَا تَرَاهُ […]

Ифрот ва тафрит: ду вежагии боризи нодон

Ҳазрати Алӣ (алайҳис салом) фармояд: لَا تَرَى الْجَاهِلَ إِلَّا مُفْرِطاً أَوْ مُفَرِّطاً “Шахси нодон ҳамвора яке аз ин ду ҳолатро дорад: ё ифрот (тундравӣ) мекунад ва ё тафрит (кундравӣ).” (Наҳҷул-балоға, ҳикмати 70) * * * Шарҳи ин ҳикмат: Инсони оқил ҳамеша бояд мӯътадил бошад, на ифрот кунад ва […]

Шонздаҳ сифати мӯъмин

Имом Алӣ (алайҳис салом) дар сифати мӯъмин гӯяд: الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِی وَجْهِهِ وَحُزْنُهُ فِی قَلْبِهِ أَوْسَعُ شَیْ‏ءٍ صَدْراً وَأَذَلُّ شَیْ‏ءٍ نَفْساً یَکْرَهُ الرِّفْعَهَ وَیَشْنَأُ السُّمْعَهَ طَوِیلٌ غَمُّهُ بَعِیدٌ هَمُّهُ کَثِیرٌ صَمْتُهُ مَشْغُولٌ وَقْتُهُ شَکُورٌ صَبُورٌ مَغْمُورٌ بِفِکْرَتِهِ ضَنِینٌ بِخَلَّتِهِ سَهْلُ الْخَلِیقَهِ لَیِّنُ الْعَرِیکَهِ نَفْسُهُ أَصْلَبُ مِنَ الصَّلْدِ وَهُوَ […]

Васияти Имом Алӣ (а) қабл аз шаҳодат

19-уми моҳи мубораки Рамазон, рӯзи зарбат хӯрдани ҳазрати Алӣ ибни Абӯтолиб (а) аст, ки ба дасти марде ба номи Абдурраҳмон ибни Мулҷам, ки иддао дошт мусалмон ҳам ҳаст сурат гирифт. Ибни Мулҷам аз Хавориҷ буд, ки мӯътақид буданд ҳазрати Алӣ (а) кофир аст. Ибни Мулҷам дар саҳаргоҳи 19 […]

Як атеист вақте мегӯяд “Худо нест”, ӯ рост мегӯяд

Сайидюнуси Истаравшанӣ Вақте решаи афкор ва ақоиди инсонҳо (албатта, инсонҳои донишманд, ки амдан дурӯғ намегӯянд) дуруст воковӣ ва мавриди баррасии дақиқи фалсафӣ қарор бигирад, мебинед, бештари онҳо ҳарфи носаҳеҳе намегуфтаанд. Масалан, вақте як нафар атеисти донишманд ва содиқ (на дурӯғгӯ ва ҳуққабоз ва бесавод) мегӯяд, “Худо нест”, агар […]

Ба хотири “таҳқир” ё “интиқод”?

Сайидюнуси Истаравшанӣ Яке аз номаъқултарини қавонине, ки давлатмардони баъзе аз кишварҳо дар қонуни ҷиноӣ (кодекси ҷиноӣ)-и худ ҷой додаанд, ин қонуни муҷозоти афроде аст, ки раисиҷумҳур ё подшоҳ ва ё ҳокими кишвари худро таҳқир ва тавҳин бикунанд. Аммо чаро якчунин қонуне номаъқул ва лағв аст?! Бо таваҷҷӯҳ бо […]

Чанд ҳушдор ба ҳокимон

(Ҳушдорҳои Алӣ (а) ба ҳокимон) Ҳушдор аз рехтани хуни ноҳақ Аз хунрезӣ бипарҳез ва аз хуни ноҳақ дурӣ кун, ки ҳеҷ чиз ҳамонанди хуни ноҳақ азоби илоҳиро наздик ва муҷозотро бузург намекунад ва нобудии неъматҳоро суръат намебахшад ва заволи ҳукуматро наздик намегардонад. Ва рӯзи қиёмат Худои Субҳон қабл […]

Тавсия ба ҳоким ва фармонраво

(Бахше аз тавсияҳои Имом Алӣ (а) ба яке аз фармонравоёни худ) “Маҳбубтарини корҳо дар назди ту, бояд миёнаравӣ дар ҳақ ва густариши адолат ва амал ба он чӣ ки беш аз ҳар чиз ризояти мардумро фароҳам меоварад бошад… Ҳеҷ як аз афроди миллат монанди табақаи сарватманд ва хавос […]